De maan rolt een loper
van licht op het water.
We waden ernaar
naakt in het donker
raken niet verloren
langs de baan van de maan
van licht door het water
alleen zichtbaar
voor dat van elkaar
in ons lichaam.
- Hagar Peeters, Nachtzwemmen
Ik lijd psychosomatisch
Onder zijn explicaties
Ik raak in een crisis
Door zijn analyses
Ik krijg neuroses
Van zijn prognoses
Zijn neutraal commentaar
Brengt mij op een brancard
Ik reageer als een relnicht
Op zijn tactisch inzicht
Een ‘bal tegen de bips’
Bezorgt mij bad trips
Zijn zinloze feiten
Doen mijn geest splijten
Ik word gek
Van zijn gekwek
Ik word stapel
Van Evert ten Napel
- Theun de Vries, Rijmdwang
2.
En dan ziet u hier heel mooi
dat dit gebied rood wordt, donkerrood,
de neuronen vuren hier als gekken
er gebeurt van alles, en het bijzondere is
dat niet alleen dit gebied actief is!
Ook linksboven kleurt het nu
toch wel heel intens oranje!
Als een bosbrand slaat de opwinding
in het brein om zich heen, we zien
de herten wegrennen, we horen de
schrille wanhoop van de vogels, het
knetteren van dierenhuid.
1.
Stil lig je in de witte buis
een tunnel van sneeuw waar je
geen engel in kunt maken
je bent heel kalm
totdat de zwarte letters komen
geef aan welk woord er niet
sterft smeekt stijgt stevent
welke is niet
stout stevig stoer slim
volgende opgave
rechts staat tot links als boven staat
tot diepte, 2+2=5, probeer zo snel mogelijk
druk op de
0.
Naar het instituut.
U neemt de tweede afslag links en loopt over de parkeerplaats.
De hoofdingang is aan uw rechterkant.
- Floor Buschenhenke, Magnetic resonance imaging scanner
Hip Hip Hoe
Hoe
Hoe
Sienjaal!
Knallende voeten
Paarswitte lijnen en roodzwarte
Herauten
Duikt de bal op
Sliert een waaier van zand
Losbrekend patos
Witte wegen: lijnen van spelend licht
Ritmus van de alomvattende wellust
Lopen lopen
Slechts met het éne doel
Half back
en center
Bots!
Terreinwinst
Ekstaze
Op de tribunes
elektriese innerlikheid
Ongeduld
Valt de bijl!…
Aarzelen de spelers?
De grootste vreugd is winnen of sterven
Psyche:
Oprukken oprukken
Marsj van het stormbataljon
Vooruit vooruit
Fatum simfonie
Eén ritme
Saamgedrongen in een hoek
Bliksem die flits
Autosireen
Goal!!!
- Paul van Ostaijen, Voetbalmatch
De staatkunde is een zwaai van vreemde strijdigheden,
Gedoodverfd met den schijn van billijkheid en reden.
Een maalstroom van bedrog voor Ouderdom en Jeugd,
Een doolhof voor ‘t verstand, een valstrik voor de Deugd.
Zij draait een groot geweld van scherp getande raderen
Voor de oogen van het Volk, en dikwijls van ’s Lands Vaderen.
Zij groeit in achterdocht en slinkse veinzerij,
Haar leuze is willekeur, haar einde Dwinglandij.
- Simon Stijl (1731-1804), Staatkunde
Ze werkt op een kantoor dat in renovaties doet.
Ze heeft een tafel, een raam, een telefoon en een
grote zwarte stoel.
Ze zit de hele dag naast een thermoskan koffie en
kijkt naar pizzeria Piccolini waar mannen met
tuinslangen stoelen schoonspuiten.
Af en toe haalt ze een kam door haar haar.
Ze werd ziek en kon een paar dagen niet komen.
Toen kwam ze terug en op een verloren
zaterdagmiddag is ze gewurgd door haar vriend.
Nog dagen later zeiden mensen uit de straat als ze
elkaar tegenkwamen:
Toch zonde hè van die meid.
- Arnon Grunberg, Verloren zaterdagmiddag
ik speelde dagelijks sonates
en eenmaal zachter dan tevoren
terwijl ik dacht dat je ‘t niet kon horen
de Mondschein die jouw voorkeur had
je bracht het loodwit als een kuif op water
zodat de golfslag al maar wilder werd
en grauwe wolken leek te raken
nu rondden bleke handen het palet
je volle aandacht kreeg mijn spel
terwijl jouw fluitend hoortoestel
de slotmaat tergend overtroefde
riep je plots de componist bij naam
- Alfred van Haskerland, adagio sostenuto
Ik lig hier
te wachten op later.
Ik adem nog zachtjes
als water
en elk van mijn ogen is dicht –
alsof er een schelpje op ligt
waardoor ik de dag
niet kan zien.
Misschien
is de ochtend
een strand.
Kijk kijk,
in mijn ooghoeken:
zand.
- Edward van de Vendel, Ochtend
In de zoele middagwind
zat ik op een bankje
op de Boulevard du Général Leclerc
naast een oude heer
die Indochina nog had meegemaakt
rozet in zijn knoopsgat
witte sjaal om zijn uitgedroogde hals
en een mormel van een hondje
aandachtig aan zijn voet
toen Sophie Marceau actrice
die ik kende uit de bladen
vergezeld van haar fotograaf
uit een limousine stapte
en bij het lichtjes vasthouden
van haar zonnehoed
haar roomblanke oksel toonde
het hondje kefte
en de oude heer en ik
we stonden als één man op
zongen een liedje
maakten kleine pasjes
draaiden met onze kont
maar zij zag ons niet
- Remco Campert, Straattheater
Liefste,
Op deze dag zo grijs als haring schrijf ik je een brief waarin het waait
en meeuwen door de wind gedragen cirkels maken in de haven
touwen ijzer hout en letters blauw en wit en netten tonnen plastic
zakjes palen containers apparaten waar ik niks van snap masten
vlaggen ramen schepen overal vandaan overal geweest en ik hoef
nergens om te vragen. Alles is hier al
en jij kent de zee jij vaart op haar jij vecht met haar om wat zij missen
kan – elk schip dat hier nu ligt wordt een schip waar jij op was elke
meeuw die hier nu vliegt een meeuw die jij ook zag en ik hou van
jou geloof ik en ik weet het trouwens zeker maar wat ben ik blij dat jij
al een beminde hebt want alles is hier al en ik hou zo van verlangen
en ik hou zo van alleen zijn en ik hou zo van het denken dat het zou
kunnen als het kon.
- Tjitske Jansen, Liefste,
