‘Havstein en Anna zeggen dat je alleen maar naar de Cardigans luistert,’ zei ik.
‘The Cardigans,’ verbeterde ze. ‘Nou en?’
‘Nee, niks. Het is alleen wat… ongebruikelijk, denk ik zo.’
‘Wat?’
‘Dat je maar naar één band luistert.’
‘Je moet een Cardigans Army beginnen,’ zei Havstein en hij kwam weer wat bij, maar giechelde nog steeds, een schoolmeisje in de stoel. ‘Net als de Kiss-fans.’
Ennen werd boos en begon hard te praten, wijsvinger naar Havstein: ‘Ik heb gewoon geen zin om naar andere bands te luisteren, als ik alles wat ik nodig heb hier vind, bij deze band. Wat is er zo verkeerd aan dat ik alleen naar The Cardigans luister, als ik alles bij hen vind? Wat is het probleem, eigenlijk?’
‘Niks,’ antwoorde Havstein bedaard.
‘Zijn ze zó goed?’ vroeg ik.
‘Veel beter.’ En tegen Anna: ‘Het is niet waar dat ik nooit ergens anders naar heb geluisterd. Dat heb ik wel, ik hield van Prince toen ik jonger was, Michael Jackson. Depeche Mode. Zulke dingen. Maar alleen The Cardigans blijven goed.’
‘En de Beatles dan,’ probeerde ik.
‘Neeee.’
‘Radiohead?’
‘Nee’
‘Björk?’
‘Björk?’ Ze dacht na. ‘Nee. Nu niet meer. Maar ik was vroeger gek op KUKL.’
‘Maar krijg je er dan nooit tabak van? Van steeds maar weer naar dezelfde liedjes luisteren, bedoel ik?’
‘Nee. Eigenlijk niet. Wat heeft het voor zin om cd’s te kopen als je jezelf op rantsoen zet en ze niet draait? Ik word vrolijk van The Cardigans. Ik krijg er geen genoeg van.’

[uit: Johan Harstad - Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?]