Niemand kende de pijn van zijn stille verdriet

Halverwege het optreden van de goochelende clown schudt hij de laatste druppels uit een bekertje. Hij heeft net twee bekers melk in een krant gegoten, de krant opengevouwen, weer dichtgevouwen en de melk weer in de bekers terug gegoten. Applaus!
Nu heeft hij de melk weer in een fles gedaan en schudt hij de bekers droog. Een paar druppels komen in het publiek terecht. Hilariteit alom. Tot een meisje opstaat, helemaal links van het publiek. Ze loopt naar de tafel van de clown, pakt de fles en giet die over de clown leeg. Zomaar, omdat het kan.

Even is het stil. Dan begint het publiek te lachen.

Tot de clown begint te schelden. Dat dit niet normaal is. Dat dit geen grappen zijn. Dat hij zijn werk staat te doen, kinderen vermaken, en dat er dan iemand in het publiek is die zomaar zijn pak verruïneerd.

Hij lachte en sprong, in `t felgele licht
Maar onder die lach zat een droevig gezicht

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>