May 7, 2012

Woorden [11]

Die arme tante is geen spook. Ze hield zich nergens schuil en is aan niemand vast gaan zitten. Ze is eigenlijk alleen maar een woord. Met andere woorden, een woord is een soort elektrode die in contact staat met het bewustzijn. Als daarlangs een prikkel wordt doorgegeven, produceert die daar altijd een reactie. Natuurlijk verschilt de reactie enorm van persoon tot persoon, en in mijn geval voelt het als een soort zelfstandig bestaan. Het voelt net als wanneer je tong gelijdelijk opzwelt in je mond. Wat aan mijn rug vastzit, is al met al het woord “arme tante”. Zonder betekenis en zonder vorm. Andersom gezegd zou je het een conceptueel teken kunnen noemen.

- Haruki Murakami, Een armetanteverhaal (Blinde wilg, slapende vrouw)

May 3, 2012

Uit eten met Foursquare

Ik heb wel eens heel hard lopen mopperen op FourSquare. Niet lang daarna heb ik mijn account gewist. Afgelopen december maakte ik opnieuw een account aan, en dit keer beleef ik er meer lol mee. Het aantal gebruikers is gestegen, dat scheelt. Alkmaar is nog steeds niet hip, maar mijn leven is er wel wat hipper op geworden de afgelopen twee jaar.

Zo was ik vorige week nog in Zwitserland (bonuspunten voor mijn eerste check-in in Zwitserland!). En dan loop je door Genève en heb je trek in vis. Via de Explore tab kregen we een adres voor een goed visrestaurant, Brasserie Lipp in de Rue de la Confédération 8, na een korte wandeling stonden we bij de locatie rond zeven uur. Een conferentie centrum midden in een winkelstraat, hier moest het zijn. De deur stond open dus wij naar binnen. Via roltrappen op de tweede verdieping en verdomd: een visrestaurant. Verse kreeft, verse oesters en aardig wat lokaal volk. Gelukkig was er nog een klein tafeltje voor twee te krijgen. Zonder FourSquare niet te vinden.

Twee dagen later in Montreux. Montreux is duur. Niet voor niets staat MacDonalds daar op drie in de top tien restaurants volgens FourSquare gebruikers. Maar Le Palais Oriental klinkt toch beter dan een kleffe BigMac dus op naar de Quai Ernest-Ansermet 6. “Ernest Ansermet is een dirigent die ook voor het Residentie orkest heeft gestaan,” vertel ik mijn vriendin, “ik heb zelfs nog een plaatopname van hem gehad.” Natuurlijk gesneuveld. Montreux is duur, maar voor zo’n 150 euro kregen we wel een verdomd lekkere Marokkaanse linzen soep, couscous met lamsvlees en veel groente en een grote kan muntthee met bladerdeeg amandel gebak toe. De ambiance en de overige clientèle (links vijf zwijgende Turkse vrouwen met hoofddoekjes en een nors kijkende man, rechts zes druk pratende en druk gebarende Libanezen) maken het geheel af.

Toch eens kijken of FourSquare voor Alkmaar ook een leuk restaurantje weet dat ik nog niet ken.

De schaamwafel

Caramel waffle

Hoewel ik dol ben op stroopwafels blijft de laatste in het pakje vaak in de kast liggen. Die laatste is vaak net even minder lekker. Minder vers en stroperiger.

March 24, 2012

Het nieuwe pinnen

-”Dat is dan negentien euro tachtig”
- “Ik wil graag pinnen”
-”Hier is de pinautomaat, u moet hem er aan de voorkant in duwen”
- “Ik duw hem er altijd aan de voorkant in”
-”…”

March 23, 2012

iPad madness

Ooit riep ik dat ik er geen hoefde, nu heb ik er ook een.

Vanochtend om tien over negen was ik in de iCentre. Het model dat ik op het oog had (wifi, 32mb) was al uitverkocht, alleen met 4G of in 16mb was nog te verkrijgen. Bestellen kon wel, maar reken op twee à drie weken levertijd. Maar ach, ik doe al zo lang zonder dat ik nog wel een paar weken langer kan wachten. Ik kom nog wel een keertje terug zei ik tegen de verkoper en vertrok. Ik besloot nog even langs de Mediamarkt te gaan, dat ligt tenslotte toch op de weg naar huis. Die bleek pas om half tien open te gaan. Vijf minuten later gaan de deuren open en loop ik naar binnen, samen met nog zes andere mannen. De meneer in het Apple shirt heet ons met een microfoon van harte welkom. Om vijf over half tien verlaat ik de winkel, een iPad rijker.

Thuis gekomen lees ik op iPadclub dat de Apple store in Amsterdam om acht uur open ging, een rij van tientallen meters voor de deur en dat degene voorin de rij er zestien uur gestaan hadden. Die stonden er dus al toen de winkel donderdagavond nog gewoon open was.

Nee, de Mediamarkt maakte zijn slogan “Ik ben toch niet gek?” weer eens helemaal waar.

« Older Entries